بنام خدا

در این زندگی پرهیاهو که هرجایی از آن  رنگ و لعاب خاص خودش را دارد بد نیست بعضی وقتها به قسمت گمشده ی آن سری بزنیم.

همان جاییکه ؛ لم یزرع ،خشک و بی آب و علف است.

همان جاییکه ؛ از درخت و سبزه و گل وچمن و آبادی خبری نیست.

آنجاییکه ؛ سکوت مطلق همه جارا فرا گرفته است.

روزهایش گرم وداغ و شب هایش خنک و دلپذیر است.

همان جاییکه ؛ در  سیاهی شب ستاره ها به زمین نزدیک می شوند و تو می توانی بلند با خدای خودت نجوا کنی.

آنجا می توانی بدون دغدغه و ترس ،از عشق و پرواز روح صحبت کنی ؛

آنجاییکه ؛ کسی نیست تا از گفته هایت و از تنهاییت برای خودش بهانه ای درست کند.

آنجا همان کویراست!

همان جاییکه ؛ ما را به خودمان نزدیک تر و از دلبستگی ها و وابستگی ها دورتر می کند.

در کویر زندگی ، استقامت و بردباری و عدم وابستگی را می توانی تجربه کنی،آنجا چیزی بنام سراب وجود ندارد.

آنجا می توانی  شبها دستت را به آسمان دراز کنی و ستاره آرزوهایت را از آسمان بچینی ،به شرط اینکه آرزویت از جنس آدمهای زمینی نباشد.

درکویر زندگی ، به هرکجا که نگاه می کنی حتی آن دور دستها ،فقط خشکی وزمینی بایر می بینی که تو باید خودت را آماده ی احیاء آن کنی و آن موقع است که وقتی به دشت سرسبز و جنگل های انبوه برمی گردی قدر همه نعمتها را خواهی فهمید.

در کویر زندگی ، خیلی خاطره ها و اتفاقات بدی که می توانست تو را از خودت دور کند،باید چال کنی ! تا برای همیشه از تو دور شوند.و بجایش به رویش و جوانه زدن فکر کنی.

در کویر زندگی ، طعم تشنگی را می توان تجربه کردو آن زمان است که دیگر به راحتی تشنه هرچیزبی ارزشی نخواهیم شد..

و من در این برهه تصمیم گرفته ام فصل تازه ای از زندگی خود را در کویر بگذرانم،جاییکه مرا از تملق های فریبنده دور کرده و حقیقت وجودی مرا به خویش نمایان سازد.

کلیک کنید

خدایا…

ترا بخاطر همه خوبی ها و محبت هایی که در حقم داشته ای شکر می کنم.و از تو می خواهم کمکم کنی تا بنده شایسته ای برایت باشم.
خدای مهربان چند وقتی است که می خواهم راجع به “دنیا”با تو صحبت کنم.همین دنیایی که با همه نعمت هایش برایمان ارزانی داشته ای..!!
راستش این دنیای قشنگ و زیبا که هر گوشه اش پراز دیدنی و لذت های فراوان است،تا جایی که آدمها برای بهره بردن از آن از هیچ کاری دریغ نمی کنند.مدت هاست که برای من شبیه قفس تنگی است که مانع پرواز و حرکت شده.همه چیزهایی که در ان وجود دارد فقط می تواند مرا سرگرم کند نه دلگرم!!

دلگرمی و امید من به روزی است که درب قفس باز شود و من سبک بال و آزاد بتوانم در آسمان عشق تو پرواز کنم.
خدایا من نمی خوام لحظه های  زیبای با تو و در کنار تو بودن را با دنیا سپری کنم ، لذا کمکم کن تا زودتر پرواز کنم،پروازی عاشقانه ،دور از دنیا و جدا از تن پوش جسم.

به پرواز فکر کن….

بنام بخدا

سلام بچه ها

چند روزی بود که کمرم خیلی درد می کرد تا جاییکه از شدت دردش بعضی شبها چندبار از خواب بلند می شدم ،به سفارش دوستان از پماد ضد درد موضعی استفاده کردم ولی بازهم افاقه نکرد.

 چند روز پیش به مامان گفتم: نمی دونم چرا این کمرم انقدر درد گرفته !!یا سرما خوردم یا اینکه جسم سنگینی بلند کردم.

مامان خندید و گفت: “جسم سنگین که بی خیال!همون سرما رو خوردی!و به گمونم قلنج کردی”

 در جواب گفتم :پس خانم دکتر لطف کن پشتمو لگد کن بلکه قلنجم بشکنه

اون بنده خداهم بدون تعارف دوتا پایی رفت رو کمرم ،یه لحظه فریاد “آیییی کمرم شکست “تو کل اتاق پیچید..

بیچاره مامان هول شد واز ترس بجای اینکه بیاد پایین نشست رو کمرم.اون لحظه بود که داد زدم :”وای دیگه مردم…”

خلاصه بعد از شکستن به اصطلاح قلنج( آنهم  به روش جدید )

مامانم گفت:”بیا رو کمرت بادکش بذارم”

می دونستم چکار می خواد بکنه چون قبلا هم این کارو برای برادرهام  کرده بود ؛

یه روش سنتی قدیمی است ،به این ترتیب که آرد نان رو خمیر می کنند و اون خمیر رو اندازه یک پیش دستی بصورت گرد روی کمر و نواحی که درد می کند قرار میدهند و بعد یه کوزه گلی کوچک رو به همراه یک تکه پنبه کوچکی که توش آتش می زنند روی خمیر قرار میدهند،اونجاست که آتش خاموش میشه وهوای داخل کوزه بحالت مکنده ای گوشت بدن شما رو بالا می کشه و بقول مامانم “دردت  رو از کمرت بیرون میکشه”

برای همین اون روز ۵ تا بادکش مشتی بقول مادرم” درد گیر “از مامانم نوش جون کردم که  خدا وکیلی  روز بعدش هم حالم خوب شد!

راستی بچه ها طب سنتی قدیمی ها هم بد نیستاااا

از شما چه پنهون تصمیم گرفتم این روش درمانی رو یاد بگیرم؛

ولی بقول مادرم که میگه:” حواست باشه بعداً اون خمیرها رو جمع نکنی نون بپزی پسر….”

هِلِکَبوتر!!

بنام خدا

هر کدوم از ما در طول روز چه توی خونه چه توی مدرسه و چه توی محل کار اتفاقاتی برامون رخ میده که  خاطره ی اون روز رو ثبت می کنه.

صبح که از حموم در اومدم در حال خشک کردن موهام بودم که مادرم از پنجره ی آشپز خونه با هیجان داشت به آسمون نگاه می کرد؛

بهش گفتم به چی نگاه می کنی؟!

جواب داد : بدو بیا ببین! چندتا هلکبوتر پشت سرهم دارند میرن.

ازش خواستم دوباره تکرار کنه ؛

و اون بازهم گفت بیا ببین هلکبوتر تو آسمونه !

و دقیقا به این حالت می شمرد:دوتا ، پنج تا ، هفت تا ، یازده ..سیزده تا  …

در حالیکه دلم برای  سواد نداشتنش  می سوخت ولی با همه وجودم  به سادگی اش افتخار می کردم که انقدر پاک و بی ریا تصورات ذهنی اش رو بزبان می اورد.

همین لحظه فاطمه دختر ۵ ساله همسایه بالایی مان که بخاطر نبودن مامانش قرار شد امروز تا غروب پیش ما باشه به مادرم گفت: “سید خانم ! هلیکوپتر نه هلکبوتر!!”

مامان خندید و گفت: “من پیرزنم دیگه بلد نیستم ! شماها باید بما یاد بدید.”

فاطمه مادرم رو بغل کرد و با کمی دلخوری گفت: “میدونی چیه سید خانم؟ما قراره از اینجا بریم، مامانم رفته دنبال خونه!دلم میسوزه ،آخه اونجا بریم دیگه عموپورنگ و شما رو نمی بینیم !”

منم بشوخی گفتم: خب فاطمه جان! ما هم از اینجا قراره بریم ، اینکه ناراحتی نداره.می تونیم بعداً بخونه های همدیگه سر بزنیم.

همین لحظه بود که در اوج ناباوری متوجه شدم فاطمه داره گریه می کنه!

و جمله ای که بزبان آورد، من رو از درون شکست…

اون گفت: “سید خانم درسته من بابا ندارم ، اما خدا تو رو  از من نگیره  … آخه مامانم هر وقت می خواد جایی برای خرید بره یا به مدرسه ابجی ام سر بزنه  منو پیش شما میذاشت ؛ “حالا بعد از این  چکار کنم خدایا !”

مادرم که دلش نازک تر از دل  هر بچه ای است اونو در آغوش کشیدو گفت:

“مثل اینکه همه فاطمه ها شانس ندارند ، منم پدر نداشتم .نگران نباش دخترم ! تو هم مثل نوه ی خودمی ،من همیشه پیشتم ..”

بعد از این جمله هردو به کنار پنجره رفتند و به آسمان و بقول مادرم “هلکبوتر”  ها نگاه کردند.

بنام خدا

در گذشته اگر می خواستم پیاده روی یا بقول خودمان کوهنوردی کنم منطقه توچال رو انتخاب می کردم . چون هم آب و هوای خوبی داره ، هم خلوت و آرامش بخشه .

اما دیروز عصر به پیشنهاد یکی از دوستان عزیزم به” اوین درکه “رفتیم.

محله ای قدیمی با یک بافت سنتی در منطقه شمال تهران که از آب وهوای بسیار لطیف و پاکی برخوردار است.تصمیم گرفتیم از کوچه های قدیمی ِ درکه گذر کنیم تا به بالای کوه مجاور آن برویم .

برام خیلی تازگی داشت ، چون خیلی وقت بود دیوارهای گلی و درهای چوبی به همراه کلون آهنی یا خونه هایی با سقف شیروانی  رو ندیده بودم.

قدم زدن توی اون محله  من رو به کوچه پس کوچه های دوران کودکی ام می برد ؛

مغازه های کوچک و پیرمردهایی که جلوی در مغازه نشسته بودند وتسبیح می انداختند، دوچرخه سواری که توی خورجینش مقداری سبزی و صیفی جات داشت و از کنارم رد میشد و دست تکان میداد.

یا چندتا خانوم با چادرهای مشکی و بعضیها گلدار که داشتند به مسجد قدیمی محله می رفتند . و با دیدن من مادری در آن بین لبخند میزد و می گفت : “عموپورنگ اومدی محله مارو ببینی؟ یا اومدی کوهنوردی؟! “

خنده ای کردم و گفتم : اومدم هم زیارت ، هم سیاحت ، هم پیاده روی

همچنان که به بالا می رفتیم،خانه های قدیمی جایشان را به سفره خانه ها و رستوران ها و چایخانه های بین راهی میدادند…

نهر آب خروشانی که از بالا سرازیر بود آهنگ زیبایی را برای ما می نواخت  و ما با دیدن این صحنه ها و نشستن کنار رودخانه چقدر لذت می بردیم .

در میان راه برای گرفتن عکس چند لحظه ای توقف داشتیم که ناگهان  از آنسوی رودخانه  صدایی به گوشمان رسید:

” وای عموپورنگ ! شمایید ؟! “

خانمی  که حدوداً ۲۷-۲۸ ساله بنظر می رسید جلو آمد ، خلاصه جوری صحبت کرد که انگار ۱۰۰ ساله منو میشناسه ! و در مدت زمان کوتاه بخشی از وجود من را برایم توصیف کرد !!

با تعجب پرسیدم شما کف بینید؟!

خندید و گفت :” نه ! من روان شناسم ! ”

خیلی صحبت های جامع، خوب  و بعضی قسمتها انتقاد آمیز داشت.ولی بقول همکارم “خیلی لازم بود، شاید اومدن ما به اینجا قسمت بوده تا این خانم دکتر رو ببینیم ! ”

بعد از رفتنش بیشتر به خودمون وزندگیمون فکر کردیم و از هر زوایه ی اون صحبت کردیم.

اما جمله قشنگی که برای من و همکارم  از سوی خانم دکتر به یادگار ماند،این بود:

” زندگی مثل همین آب روان است.لذت ببرید و حرکت کنید،به هیچ چیز فکر نکنید چون زندگی یک شوخی بیش نیست!”

کلیک کنید

به نام خالق مهربانی ها

 رونوشت دختر کوچولوی  عمویی :

سلااااااااااااااااااام عموییییییییییییممممممممممممممم

واییییییییییی عمویی مهربونم شما این همه مدت نت بودید و من  نبودم 

 عمویی من خواستم ییهویی همه ی پست های شما را بنویسم  اخه من باز نبودم

هِلِکَبوتر ...

 عمو اپتون خیلی قشنگ بود وقتی خوندمش قلبم خیلی درد گرفت

خدایا ای کاش همه پدر های دنیا  صحیح و سلامت باشند تا هیچ بچه ای توی دنیا بخاطرش

غمگین نباشه  یعنی میشه ...میشه ...